Hieronder volgt een stukje tekst uit een Luisterkind-afstemming op Rosalie (2,5 jaar).

Situatie:

Vader en moeder zijn uit elkaar, maar ze zien elkaar nog steeds en hebben nu een goede band. Rosalie woont bij haar moeder, maar gaat om het weekend naar haar vader en ze doen soms dingen met z’n drieën. Op dit moment gedraagt Rosalie zich erg boos als ze mama en papa dicht bij elkaar ziet en ook gedraagt ze zich de laatste tijd anders als ze bij haar vader is.

Moeder wil onder andere weten waar dit vandaan komt en ze zou graag willen weten of Rosalie kan accepteren dat zij als ouders soms ook samen zijn.


Luisterkind-afstemming Rosalie (2,5 jaar oud)

Rosalie is een gevoelig meisje. Ze heeft haar voelsprieten goed aan en pikt dan ook van alles op. Ze vindt het daardoor lastiger om om te gaan met zwaarte en onduidelijkheid. Onduidelijkheid in de zin van dubbele boodschappen. Wil je wel of niet, ben je blij of niet, gaan we iets doen of niet. Ze raakt hiervan in de war, omdat ze heel goed aanvoelt wat je echt voelt, maar ook hoort wat er wordt gezegd. Het is voor haar heel tegenstrijdig als het niet overeen komt, en dan zet ze zich af. Ze vraagt echt om zuiver te communiceren wat je voelt, wat je bedoelt. Zodat zij hierdoor niet in de war raakt. Weet dat ze er snel doorheen prikt. Als je eerlijk tegen haar bent, kan zij er beter mee om gaan. Je hoeft twijfels, angsten of verdriet niet voor Rosalie te verbergen. Ze geeft aan dat ze sterk genoeg is en dat je niet bang hoeft te zijn dat je haar daar mee lastig valt.

Dan sta ik opeens midden in een veld vol met bloemen, alle kleuren van de regenboog, allemaal staan ze prachtig te schitteren in de zon. De wind waait zachtjes door het veld en daar rent Rosalie. Ze stopt af en toe en kijkt eens naar die prachtige kleuren. Naar alle verschillende soorten en rent dan weer verder. Ze geniet van de wind, de zon en alles dat zo mooi in die rust samenspeelt. Dan ziet ze mij staan en komt naar mij toe gerend.

We kletsen een tijdje en ze geeft heel goed aan wat ze soms lastig vindt en wat zij nodig heeft. Dan vraag ik haar naar de situatie met haar ouders:

“En wil je nog iets kwijt over hoe het is met jouw mama en papa, Rosalie?”

Ze kijkt met aan en zucht eens. Geen zware zucht, maar een rustige zucht en ze gaat op de grond zitten. Ik laat me ook op de grond zakken en samen kijken we eens om ons heen.

“Weet je, Marieke? Kijk, nu lijken de bloemen opeens veel hoger he? Als we hier zo op de grond zitten? Dan zie je helemaal niet hoe groot het veld is, of hoeveel er nog meer is en denk je dat dit alles is. En kan het je overvallen.” En ze is even stil…

“Soms voelt het ook zo als ik papa en mama samen zie. Opeens zie ik niet meer het hele veld, opeens voelt alles zo groots en voel ik me een beetje overvallen. Ik word dan onrustig en ben opeen weerbang dat mama verdrietig word. Of dat ze samen nog niet zo goed weten wat ze willen, maar dat eng vinden. En dan word ik onrustig en wil ik alleen maar dat mama blij is, dat mama bij mij is, zodat het niet ingewikkeld wordt. Is dat raar, Marieke?”

“Nee, Rosalie. Dat is helemaal niet raar. Ik snap heel goed wat je bedoelt. Het is lastig om te zien he, als mensen verdrietig zijn of ruzie hebben? Ik voel dat ook.”

“Ja, precies. Dan kun je beter zorgen dat je stevig blijft en het niet mis kan gaan.”

“Word je daarom soms zo boos, of dat je niet wil dat papa en mama samen zijn? Ben je bang dat het mis gaat?”

“Ja, eigenlijk wel Marieke. Ik wil gewoon dat het goed gaat. Dat iedereen blij is…en ze weten het gewoon niet zo goed, en daardoor weet ik het ook niet.”

“Wat zou jij willen vragen van jouw mama en papa?”

“Dat ze elkaar zien om wie ze zijn. Dat ze allebei anders zijn, maar dat dat helemaal niet erg is. Weet je, net als deze bloemen. Ze mogen veel meer zichzelf zijn en dan kun je ook bij elkaar zijn. Ze hoeven niet te veranderen, of te proberen de ander blij te maken.”

“Dat is heel mooi gezegd, Rosalie. Soms is het heel lastig om bij jezelf te blijven als je zo graag wil dat de ander blij is. Maar uiteindelijk kunnen we alleen maar echt onszelf zijn. Dat heb jij mooi gezegd, Rosalie. Dus als jouw mama en papa beter bij zichzelf blijven, is het dan makkelijker voor jou om ze samen te zien?”

“Ik denk het wel. Ik wil gewoon dat iedereen eerlijk is, dat je zegt wat je voelt en dat het duidelijk is. Dan snap ik het, dan weet ik waar ik aan toe ben. Dat is toch niet zo gek, Marieke?”

“Nee, hoor Rosalie, dat is helemaal niet gek. Ik vind dat een goed idee. Is er nog iets wat je wil zeggen of vragen aan ze?”

“Nou, ze mogen de spanning los laten. Ze hoeven niks te forceren, ook niet voor mij. Als iedereen maar eerlijk en duidelijk is, dan loopt het zoals het loopt. Dat is oké, en daar heb ik geen last van. Maar ik heb er wel last van als er dingen worden opgelegd die niet zuiver zijn. Wees gewoon eerlijk en lief naar elkaar, dan komt alles goed hoor! Zegt ze met een grote lach. Niet zo moeilijk doen hoor, we moeten er niet zo’n drama van maken. En als er nog spanning is, laten we dan lekker met z’n allen naar buiten gaan. Even uitzwaaien, even alles los schudden. Samen lachen, samen rennen, samen op de grond liggen en naar de wolken kijken. Gewoon, niet zo zwaar maken en los laten. Ik denk dat dat heel goed helpt, toch Marieke?”

“Ik denk het zeker, Rosalie. Jij voelt heel goed wat werkt he? Als je vast loopt of als je onrustig bent?”

“Ja, maar dat voelt toch iedereen, Marieke?” Vraagt ze me met grote verbaasde ogen.

“Nou, Rosalie…Dat zou je denken he?” zeg ik me een glimlach. “Maar zeker grote mensen zijn soms een beetje vergeten om te voelen, om te luisteren naar hun lijf. Grote mensen luisteren soms te veel naar de stemmetjes in het hoofd”, zeg ik met een knipoog.

“Jaaa, haha” en Rosalie lacht mee. “Dat is niet zo best he? Want dat is vaak helemaal niet waar!”

“Daar heb je helemaal gelijk in, Rosalie. En ons lichaam liegt niet, he? Dus laten we daar wat meer naar luisteren. Stil worden, gewoon ademen en voelen.”

“Jep, en dan weten we weer wat goed is. Zo simpel is het, he Marieke?” Zegt ze met een zelfverzekerde blik en knikt met haar hoofd. “Ja, zo zouden we het vaker mogen doen, allemaal.”

Dit stuk uit de Luisterkind-afstemming is geplaatst met goedkeuring van moeder. Rosalie is niet de echte naam van haar dochter.


Reactie van moeder op het bovenstaande stuk uit de afstemming:

“Ik vond haar inzichten heel fijn en ik ga er zeker mee aan de slag. En ik snap wel wat ze bedoeld met bepaalde dingen. Ik probeer soms niet te laten merken hoe ik me echt voel, omdat ik het gevoel heb dat zij het altijd voor mij wil/moet oplossen, maar dat is haar taak niet als kind. Kennelijk heeft ze ook dat gewoon door 🙂 .
Wat betreft met haar vader is het inderdaad een soort dans om elkaar heen, waarvan hij het ene moment roept dat het echt niks meer wordt en vervolgens zitten we gezellig samen op de bank. Dus ik snap heel goed dat ze er niks van begrijpt, want dat doen we inderdaad zelf ook niet. Ik ga er zeker mee aan de slag en heb het ook naar hem gemaild.”

En een tijdje later nog de volgende update:

“Ik merk dat er wel meer rust is tussen mij en Jackie en ik me minder druk maak om ruis. En als ik met haar ben dat ik er ook echt voor haar ben, en dat helpt echt enorm! Ze zegt nu ook heel vaak uit zichzelf: mama, ik vind je zo lief. Of mama ik hou van jou, dus dat is super fijn. Er hangt een veel relaxtere sfeer!”


Luister naar de wijsheid van jouw kind

Met dit voorbeeld uit een Luisterkind-afstemming wil ik iedereen laten zien dat kinderen, hoe jong of oud ze ook zijn, zoveel wijsheid en inzichten met ons te delen hebben. Als we maar bereid zijn om oprecht naar ze te luisteren. En wanneer ik de reactie van ouders terug krijg, ben ik ontzettend dankbaar dat ik even de vertaler heb mogen zijn. Want dan weet ik dat zij zélf weer verder kunnen, met meer begrip, rust en plezier samen!

Marieke Nijland Luisterkindwerker
Cookies